Σβετλάνα – Το καρχαριάκι

23 Ιανουαρίου 2012 στις 14:40 · Κατηγορία Κείμενα, Οι καριόλες της ζωής μου

To Café «Βακάμπο» στο Μαρούσι στην δεκαετία των ’90 ήταν ίσως ο πιο in προορισμός των Βορείων Προαστίων. Με το που άνοιγε ο καιρός, κόσμος από όλες της μεριές της Αθήνας, συνέρρεε για να απολαύσει 1 μοναδικό θέαμα. Ο πεζόδρομος του Αμαρουσίου μεταμορφωνόταν σε 1 τεράστιο νυφοπάζαρο. Οι θαμώνες του Café, καθισμένοι αναπαυτικά στις καρέκλες τους & παρέα με το αγαπημένο τους ποτό, απολάμβαναν το ατελείωτο πέρα δώθε & το σουλάτσο που έκαναν απίστευτες γυναικάρες. Το όλο σκηνικό είχε πάρει τόσο μεγάλες διαστάσεις, που με τα μάτια μου έχω δει αντροπαρέες να βγάζουν πλακάτ με αριθμούς & να βαθμολογούν τις περαστικές…

Εκεί είδα για πρώτη φορά την Σβετλάνα. Καθόταν στο απέναντι τραπέζι & αμέσως με μάγεψε. Έτρεξα γρήγορα να μάθω πληροφορίες γι’ αυτή & με ικανοποίηση άκουγα τα λαγωνικά να μου λένε ότι είναι Μαρουσιώτισσα & πως πρόκειται για ότι πιο hot κυκλοφορεί αυτή την εποχή στον πεζόδρομο. Αμέσως το άγχος μη & δεν τη ξαναδώ, έδωσε τη θέση του σε στρατηγική & σε συστήματα για το πως θα την προσεγγίσω.

Όλα τα παραπάνω όμως δεν κράτησαν παρά ελάχιστα λεπτά. Από τη Βασ. Σοφίας ακούστηκε 1 εκκωφαντικός ήχος & μέχρι να πεις «1 heineken draft ακόμα παρακαλώ», το ZZR 1100 με τις αγωνιστικές εξατμίσεις είχε παρκάρει σε περίοπτη θέση. Ο «μαλλιάς» αναβάτης, αφού τραβάει 1 ξερογκαζία για να τον ακούσουν όοοολοι, σβήνει τη μηχανή & κατευθύνεται προς το τραπέζι που καθόταν η Σβετλάνα, την αρπάζει & της δίνει 1 παθιασμένο φιλί…

Λίγο αργότερα & ενώ έχω πέσει ήδη σε κατάθλιψη, την βλέπω να καβαλάει τη μηχανή μαζί του & να καμαρώνει σαν άγλυφτο κουτάλι. Μου έχει μείνει ανεξίτηλη στη μνήμη η εικόνα των οπισθίων της, καθώς την έβλεπα να φεύγει (& ο μαλάκας ο μαλλιάς να μαρσάρει σαν απροσάρμοστο που παίζει κοντραμπάσο)…..

…..αυτό το γκομενάκι στο διπλανό τραπέζι του Mercedes (στο Κεφαλάρι – ωραίες εποχές) κάτι μου θυμίζει, αλλά δεν μου έρχεται με τίποτα!! Αααα ναι ρε, η Σβετλάνα είναι!!! Πόσο καιρό έχω να τη δω… Άραγε να είναι ακόμα με τον μαλλιά?? Δεν τον βλέπω εδώ γύρω…

Αρχικά καταφέρνω να αποκτήσω κάποια επαφή, πιάνοντας κουβέντα στη φίλη της. Στην συνέχεια γνωρίζομαι μαζί της & στο τέλος μου έχουν πάει όλα τόσο καλά που λες αυτά δεν γίνονται ούτε στη TV: Έχω καταφέρει να αποσπάσω το τηλέφωνο της & μου απομένουν μόνο λεπτομέρειες για το πρώτο ραντεβού!!!

-Στο πρώτο ραντεβού βγαίνουμε για ποτά & σαν Κύριος δεν την αφήνω να πληρώσει…

-Στο δεύτερο ραντεβού βγαίνουμε για φαγητό & σαν Κύριος δεν την αφήνω να πληρώσει…

Είμαστε πλέον μαζί & βγαίνουμε σχεδόν καθημερινά (οι πρώτες μέρες πάντα έχουν ανήφορο – πολύ ξενύχτι ρε αδερφάκι μου) & περνάω πολύ όμορφα μαζί της. Κάνουμε αρκετά πράγματα μαζί & ομολογώ πως ταιριάζουμε σε αρκετά πράγματα. 1 μόνο πράγμα με απασχολεί: Η συμπεριφορά της, όταν φτάνει η ώρα του λογαριασμού.

Ανοίγοντας 1 μεγάλη παρένθεση & κατά την ταπεινή μου γνώμη (& νομίζω για κάθε άντρα που σέβεται τον εαυτό του & την γυναίκα που συνοδεύει), η στάση που πρέπει να κρατάει 1 άνδρας όταν βγαίνει με 1 γυναίκα & φτάνει ο λογαριασμός είναι μονόδρομος:

Ανοίγει το πορτοφόλι & πληρώνει!!!

Τουλάχιστον στις αρχές 1 σχέσης & μέχρι το ζευγάρι να γνωριστεί καλύτερα & να αποκτήσει κάποια οικειότητα ώστε να μπορεί να συζητάει με μεγαλύτερη ευχέρεια κάποια λεπτά θέματα, ο άντρας θα πρέπει να «καθαρίζει» ότι έρχεται προς πληρωμή. Από εκεί & πέρα & μέσα από την τριβή της σχέσης, οι κανόνες μπορεί να διαφοροποιηθούν κάπως, αλλά & πάλι όχι σε μεγάλο βαθμό. Μπορεί για παράδειγμα ο άνδρας να συνεχίσει να πληρώνει, αλλά η γυναίκα να το «ανταποδίδει» με κάποια άλλη κίνηση.

Αυτό όμως που έχει μεγάλη σημασία είναι οι λεπτομέρειες. Ο άνδρας δεν πρέπει σε καμία περίπτωση να νιώσει ότι είναι υποχρέωση του να πληρώσει, αλλά ότι πληρώνει γιατί το θέλει!

Όταν λοιπόν κοριτσάκι μου, έρχεται ο λογαριασμός, μη κάθεσαι σα ξυλάγγουρο & περιμένεις από τον γκόμενο να «σε πληρώσει». Κάνε 1 κίνηση, δείξε ότι δεν θεωρείς υποχρέωση του άνδρα να «σε πληρώσει». Δείξε του ότι έχεις την διάθεση να συνεισφέρεις & εσύ στη σούμα…

Κλείνοντας την παρένθεση & γυρνώντας πίσω στην ιστορία μας, ποτέ δεν ζήτησα από την Σβετλάνα, να βγούμε & να πληρώσει. Το μόνο που ζήτησα, ήταν να μην θεωρεί δεδομένο το γεγονός ότι πρέπει να πληρώσω εγώ. Στον 1 μήνα που ήμασταν μαζί, δεν είχα δει ούτε τι χρώμα ήταν το πορτοφόλι της. Την ώρα του λογαριασμού δε, πάντοτε κοίταγε τα αστέρια…

Το σκηνικό κάθισα & το συζήτησα με τους κολλητούς μου Pepe & Andrew. Η συμπεριφορά της Σβετλάνα τους φάνηκε πολύ περίεργη & δεν πίστευαν στ’ αυτιά τους με αυτά που άκουγαν να τους περιγράφω. Έτσι λοιπόν αποφασίσαμε να πάρουμε δραστικά μέτρα.

Το σχέδιο ήταν απλό: Είχαμε κανονίσει για την Κυριακή το μεσημέρι, να βγούμε παρέα για φαγητό 3 ζευγάρια. Την ώρα του λογαριασμού, «εντελώς τυχαία» εγώ θα ήμουν στην τουαλέτα. Πως θα αντιδρούσε τότε η Σβετλάνα??

Έχοντας φάει & πιει καλά, ο Pepe με τον Andrew μου κάνουν νόημα, ότι έφτασε η ώρα. Ανασηκώνομαι & κατευθύνομαι προς την τουαλέτα, ενώ συγχρόνως ο Pepe ζητάει τον λογαριασμό. Κάθομαι υπομονετικά στην τουαλέτα & περιμένω, ενώ στην σάλα του εστιατορίου λαμβάνει χώρα ο εξής διάλογος:

Pepe: Λοιπόν παιδιά, ο λογαριασμός είναι 45 χιλιάρικα & είμαστε 6 άτομα, κάντε λογαριασμό…

Andrew: Είναι απλά τα πράγματα 7500 χιλιάρικα το άτομο ή αλλιώς 15000 το κάθε ζευγάρι, ξηλωθείτε λοιπόν…

Κάνουν όλοι να πληρώσουν, η Σβετλάνα κατά την προσφιλή της συνήθεια κοίταγε πάλι τον ουρανό με τ’ άστρα, οπότε ευγενικότατα ο Pepe της ξαναλέει:

- Σβετλάνα, δεν πληρώνεις & εσύ για σένα & τον Γιάννη, για να δώσω στον άνθρωπο τον λογαριασμό?? Είναι 15000 χιλιάρικα & για τους 2 σας.

Για να απαντήσει η Σβετλάνα απαθέστατα:

- Περιμένω να γυρίσει ο Γιάννης από την τουαλέτα για να πληρώσει….

……………………

Μετά από αυτό η σχέση μας δεν κράτησε, παρά μέχρι την ώρα που γύρισα την Σβετλάνα στο σπίτι της. Λίγο πριν βγει από το αμάξι, της εξήγησα όσο πιο κομψά μπορούσα τους λόγους που δεν θέλω να την ξαναδώ & την αποχαιρέτησα.

Back to the future: Με την Σβετλάνα από τότε δεν έχουμε ξαναβρεθεί ή μιλήσει. Λες & ξαφνικά εξαφανίστηκε από προσώπου γης, λες & άνοιξε η γη & την κατάπιε…

Υς. Η Σβετλάνα είναι 1 μόνο από τις αρκετές περιπτώσεις καρχαριοειδών που έχω συναντήσει. Την κατατάσσω στην μικρότερη κατηγορία, αυτή των σκυλόψαρων. Από τότε έχω κολυμπήσει σε διάφορα νερά & είχα την χαρά να γνωρίσω πάρα πολλά είδη. Μοναδική εμπειρία, πολύ επικίνδυνη, αλλά ανεξίτηλη στην μνήμη μου, είναι η κατάδυση (μέσα σε κλουβί φυσικά) προκειμένου να συναντήσω το πιο φονικό αρπακτικό… Μιλάω φυσικά για τον «μεγάλο λευκό καρχαρία»…

Οι καριόλες της ζωής μου – Περιεχόμενα

-          Ντέμπορα – Πίκρανες τον φαντάρο (τα παιδιά από την Πάτρα)

-          Τζέσικα – Ακόμα περιμένω να με πάρει τηλέφωνο

-           Σβετλάνα – Το καρχαριάκι

Print-Photos-Online.com
Blog.Print-Photos-Online.com
Print-Photos-Online.com/Travel
Gamos-Baptisi-Online.com

Σχόλια

Οι καριόλες της ζωής μου

20 Ιανουαρίου 2012 στις 08:51 · Κατηγορία Κείμενα, Οι καριόλες της ζωής μου

Ξεκινώντας, θα ήθελα να ξεκαθαρίσω ότι ο τίτλος του post σε καμία περίπτωση δεν είναι παραπλανητικός. Παρόλο που ο χαρακτηρισμός είναι αρκετά βαρύς, πιστεύω ότι είναι ο καταλληλότερος που θα μπορούσα να βρω. Μέσα από αυτό (το post) έχω την διάθεση να μιλήσω για όλες τις γυναίκες που πέρασαν από τη ζωή μου & με τη συμπεριφορά τους με έκαναν να τις θυμάμαι για πάντα.

Φυσικά & δεν θα μιλήσω για τις γυναίκες που μου συμπεριφέρθηκαν με όμορφο τρόπο. Αυτές οι γυναίκες θα είναι πάντα στην καρδιά μου & τις αγαπάω πιο πολύ & απ’ ότι όταν ήμασταν μαζί. Και αυτό γιατί πέραν του ότι είναι ξεχωριστές, συγκρίνοντας τες με όλες τις άλλες που μου συμπεριφέρθηκαν σκάρτα, τις εκτιμώ ακόμα περισσότερο.

Από εκεί & πέρα, οφείλω να τονίσω το γεγονός ότι ο χαρακτηρισμός αυτός έχει να κάνει με την συμπεριφορά των γυναικών αυτών στο πρόσωπο μου & μόνο & δεν σημαίνει ότι η εν γένει συμπεριφορά τους μπορεί να είναι τέτοια. Άλλωστε στις περισσότερες των περιπτώσεων, με αυτές τις γυναίκες & μετά από συζήτηση έχω πάψει να έχω διαφορές, μπορεί να μιλάμε, ενώ υπάρχουν & περιπτώσεις κατά τις οποίες είμαστε πλέον φίλοι.

Δεν είμαι σίγουρος γιατί το κάνω, σίγουρα δεν το κάνω από αντίδραση, ούτε γιατί πιστεύω στη θεία δίκη. Γιατί είμαι σίγουρος? Για 2 πράγματα:

1. To timing που το κάνω είναι σωστό, από την άποψη ότι δεν είμαι συναισθηματικά φορτισμένος, τουναντίον πιστεύω ότι μέσα μου επικρατεί το «απόλυτο κενό», βασικό συστατικό στην περίπτωση που θες να είσαι αντικειμενικός (όσο αντικειμενικός μπορεί να είσαι με αυτές που σου έχουν φερθεί σκάρτα).

2. Δεν έχω καμιά διάθεση να πω το κοινότυπο «βαρέθηκα να είμαι το καλό παιδί», αλλά οι εποχές που φοβόμουν μη & τσαλακωθεί η εικόνα μου ή να θέλω να τα έχω καλά με όλους, έχουν περάσει ανεπιστρεπτί. Πλέον δεν έχω κανένα ενδοιασμό να έρθω σε ρήξη με τον οποιοδήποτε, πόσο μάλλον με ανθρώπους που με στεναχώρησαν…

Ξέρω ότι πολλοί/ές από σας θα καταδικάσετε αυτό που κάνω (ήδη σαν να βλέπω την Έλενα να μου γράφει σαν comment τη λέξη «ντροπή»), παρόλα αυτά έχω πραγματικά κουραστεί από την ψευτιά, την υποκρισία & την διπροσωπία που κυκλοφορεί εκεί έξω. Γι’ αυτό & αποφάσισα να γράψω για όλες αυτές τις συμπεριφορές που με στεναχώρησαν ή ποτέ δεν κατάλαβα.

Εύλογα θα γυρίσει κάποιος & θα πει: «Τι δεν μπορείς να καταλάβεις ρε φίλε, η απάντηση σε όλα είναι πάρα πολύ απλή.» «Απλά δεν σε γουστάρει (άλλο πια)!!!» Μα δεν με προβληματίζει αυτό, ούτε αυτό είναι που δεν μπορώ να δεχτώ. Το πρόβλημα μου είναι η ειλικρίνια. Αν υπάρχει 1 πράγμα το οποίο ζητάω, μόλις γνωρίσω 1 νέο άνθρωπο είναι αυτό: Να είναι ειλικρινής μαζί μου!!!

Η ιδέα του να καθίσω να μοιραστώ στο διαδίκτυο, όλα αυτά τα τρελά & παράλογα που έχω βιώσει με κάθε λογής γκόμενα που έχω υπάρξει στο παρελθόν, δεν είναι καινούργια. Καιρό τώρα, μου ιντριγκάρει το μυαλό να κάνω κάτι τέτοιο. Πιθανότατα όμως, σαν άλλη Αίτνα, έψαχνα 1 έναυσμα για να αρχίσω να γράφω.

Το έναυσμα αυτό ήρθε μέσα από την τελευταία μου σχέση. Έχοντας μόλις βγει (10 μέρες σκάρτες είμαι χωρισμένος) από 1 σχέση που θα την χαρακτήριζα πιθανότατα την πιο χαλαρή της ζωής μου, κατάλαβα ότι τελικά από αλλού ξεκίνησα & αλλού με πήγε. Αυτό που είχα στο μυαλό μου, ήταν για πρώτη φορά στη ζωή μου, να προσπαθήσω να είμαι με 1 γυναίκα που δεν θα ήμουν τρελός γι’ αυτή, αλλά που μέσα από την «τριβή» της σχέσης, να νιώσω περισσότερα.

Πιθανότατα στους περισσότερους από σας αυτό να φαντάζει λογικό, για μένα όμως αυτό ήταν 1 εντελώς πρωτόγνωρη εμπειρία. Γι’ αυτούς που με ξέρουν καλά, γνωρίζουν ότι μόνο αν είμαι τρελός για κάποια γυναίκα, μπορώ να είμαι μαζί της. Είμαι από αυτούς (τους ελάχιστους) που πιστεύουν, ότι αν κοιμηθώ με κάποια, σημαίνει θέλω & να ξυπνήσω μαζί της. Είναι άλλωστε αξέχαστη η ατάκα σε κοπέλα που ξυπνήσαμε για πρώτη φορά μαζί & νομίζοντας ότι μέχρι εκεί ήταν, άρχισε να ντύνεται για να φύγει μέχρι που της είπα: «Τι κάνεις, για που το βάλες, δεν θα φάμε μαζί για μεσημέρι??»

Όπως & να χει, η εμπειρία που έζησα, μου έμαθε πάρα πολλά. Επειδή δεν είχα την κάψα του έρωτα, λειτουργούσα με τη λογική, ενώ συγχρόνως σκεφτόμουν πως θα αντιδρούσα στην περίπτωση που θα ήμουν ερωτευμένος. Τελικά ξέρετε τι κατάλαβα? Ότι αν πραγματικά ήθελα σαν τρελός αυτή την κοπέλα, θα είχα χωρίσει από την 2^η μέρα & αν δεν χώριζα την 2^η σίγουρα δεν θα έφτανα στην 4^η.

Συγχρόνως κατάλαβα ότι όλες εκεί έξω (οι όποιες εξαιρέσεις απλά επιβεβαιώνουν τον κανόνα) κάνουν τα ίδια ατοπήματα με μικρές παραλλαγές, ίσα για να μοιάζουν διαφορετικά. Ο κακομοίρης ο γκόμενος, τυφλωμένος από το πάθος δεν βλέπει τα αυτονόητα (ότι η γκόμενα δεν γουστάρει αλλά παίζει), αλλά προσπαθεί να βρει 1 εκδοχή που τον βολεύει ώστε να μην του χαλάσει το παραμύθι.

Πως αλλιώς μπορεί κάποιος να δικαιολογήσει την παρακάτω στάση:

2^η μέρα που είσαι με κάποια & την καλείς στο σπίτι σου για φαγητό, τρώτε & μετά κατηφορίζετε στο κοντινό μπαράκι για να παρευρεθείτε σε κάποια γιορτή (φυσικά & έχεις ενημερώσει την γκόμενα για την γιορτή). Κάθεστε για κάμποση ώρα, μέχρις ότου η δικιά σου σου λέει ότι έχει αρχίσει να κουράζεται. Εσύ σαν κύριος κοιτάς το ρολόι σου (έχει πάει 1) & σκέφτεσαι, λογικό είναι να κουραστεί το κορίτσι, είμαστε μαζί από τις 7, στάθηκε σαν κυρία δίπλα μου,  της γνώρισα νέο κόσμο – νέες παρέες, πιθανόν να ένιωσε & κάπου άβολα, ας πάμε για ύπνο. Αποχαιρετάς τον κόσμο & φτάνοντας στο σπίτι σου αντιλαμβάνεστε ότι δεν έχει υγρό για τους φακούς επαφής & είναι αρκετά κουραστικό να ψάξετε για φαρμακείο τόσο αργά, οπότε & αποφασίζετε να κοιμηθείτε χωριστά.

Όλα καλά μέχρι εδώ. Τι γίνεται όμως όταν 5 λεπτά αφού σε έχει αφήσει στο σπίτι σου, χτυπάει το τηλέφωνο & αντί να ακούσεις «πήρα να σου πω 1 καληνύχτα» ακούς «Έλα, μίλησα με την παρέα μου, είναι κάπου στου Ψυρρή & πάω να την βρω»??? Στην περίπτωση μου & επειδή όπως προείπα, αυτή την σχέση την είδα διαφορετικά, αντέδρασα πολύ ψύχραιμα, απλά της ευχήθηκα να περάσει καλά & την καληνύχτισα. Τι θα γινόταν όμως αν πέθαινα γι’ αυτή τη γυναίκα? Θα τα είχα κάνει όλα γης μαδιάμ. Θα της ζητούσα το λόγο, θα γινόμασταν μαλλιά κουβάρια & τελικά θα κλείναμε το τηλέφωνο, στην καλύτερη μαλωμένοι.

Αυτή η ιστορία ήταν μόνο 1 από τις πολλές που ακολούθησαν, μέχρι να φτάσουμε να χωρίσουμε κάνα μήνα αργότερα. Εύστοχα πολλοί θα γυρίσουν & θα ρωτήσουν διάφορα:

-Καλά όλα αυτά, αλλά μήπως η κοπέλα με την οποία ήσουν μαζί της, δεν σε γούσταρε (αρκετά)?

Με γειά της με χαρά της να μην με γουστάρει, γιατί δεν πήρε των ματιών της αλλά έμεινε μαζί μου για 1 μήνα?

Μήπως δεν ήταν σίγουρη για τα αισθήματα της & γι’ αυτό λειτουργούσε σπασμωδικά?

Αν υπήρχε κάποιος που επιβεβαιωμένα δεν ήταν σίγουρος για τα αισθήματα του, αυτός ήμουν εγώ. Ποτέ όμως δεν γύρισα να συμπεριφερθώ σκάρτα, γιατί πολύ απλά προτιμάω να τελειώσω κάτι, παρά να συμπεριφέρομαι άσχημα στον άνθρωπο με τον οποίο είμαι μαζί.

-Μήπως μόλις είχε βγει από κάτι άλλο & έψαχνε τα πατήματα της?

Ειλικρινά δεν μ’ ενδιαφέρει από που έχει βγει ο καθένας, δεν βάζω κάποιον με το ζόρι σε 1 σχέση, εκείνος το επιλέγει να μπει… όπως επίσης εκείνος επιλέγει & να βγει.

-Αν περνούσες άσχημα, τότε γιατί δεν έφυγες εσύ?

Δεν έφυγα γιατί ήθελα να βιώσω όλα αυτά που συνήθως μου (μας) κάνουν οι γκόμενες, αλλά απαλλαγμένος από το βάρος των αισθημάτων, να καταλάβω ποιος είναι παράλογος, εγώ ή αυτές!

Το τέλος της σχέσης ήρθε όταν πραγματικά δεν άντεξα άλλο, όταν έφτασε ο κόμπος στο χτένι. Και μην πιστέψει κανείς ότι δεν το πάλεψα. Ειλικρινά, έκανα όλα αυτά που για μένα θεωρούνται «υποχρεωτικές κινήσεις» για 1 άνδρα που σέβεται τον εαυτό του (άσχετα αν & ακόμα γι’ αυτό έχω κατηγορηθεί – ότι δηλαδή σε όλες συμπεριφέρομαι το ίδιο καλά). Αλλά με συγχωρείτε κιόλας, γι’ αυτό δεν κάνω σχέση κάθε μέρα. Επιλέγω πολύ προσεχτικά σε ποια θα συμπεριφερθώ καλά & ας μου πάρει καιρό να την βρω, με τις υπόλοιπες απλά δεν ασχολούμαι…

Μη νομίσει κανείς ότι η κοπέλα γύρισε από μόνη της να μου πει κάτι… Απλά βλέποντας ότι η συμπεριφορά της έφτασε στο απροχώρητο, (πάλι εγώ) γύρισα & της είπα από το τηλέφωνο (από το τηλέφωνο γίνονται όλα πάντα, face to face δεν τολμάει καμία να σε αντικρίσει): «τι είναι αυτά που κάνεις επιτέλους, τι συμπεριφορά είναι αυτή??» Και αφού της τα έχωσα χοντρά γύρισε & μου είπε τα κλασικά εικονογραφημένα & χιλιοειπωμένα που τα έχω μάθει πια απέξω… «Περνάω τη φάση μου, είμαι κάπως, δεν ξέρω τι μου γίνεται κ.τ.λ. κ.τ.λ.».

Η ιστορία φυσικά, πάντα τελειώνει με 1 δακρύβρεχτο sms του τύπου: «1000 συγνώμη για την συμπεριφορά μου, ήταν απαράδεχτη, θέλω πολύ να σου εξηγήσω τι μου συμβαίνει αλλά δεν μπορώ». Δεν θέλω να μου εξηγήσεις τι σου συμβαίνει κοριτσάρα μου, το μόνο που ήθελα από σένα ήταν προτού με βγάλεις από τα ρούχα μου, να μου είχες πει με απλά λόγια ότι δεν πάει άλλο!!!

Μίλαγα κάποτε με 1 πρώην. Είχαμε χωρίσει καιρό & οι 2 είχαμε προχωρήσει στη ζωή μας. Βγήκαμε λοιπόν για καφέ για να τα πούμε & να μιλήσουμε για τις νέες μας περιπέτειες. Καθόμουνα & της εξηγούσα λοιπόν για τις αλλοπρόσαλλες καταστάσεις που βίωνα, οπότε σε κάποια στιγμή γυρνάει & μου λέει: «Γιάννη το πρόβλημα σου είναι 1, είσαι πολύ καλός με τις γυναίκες…στο λέω εγώ που ήμουν μαζί σου». Μα γιατί? Γιατί να πρέπει να σε τρέξω?? Αφού δεν έχω καμία διάθεση να το κάνω…

Τελικά τι επιχειρώ να κερδίσω μέσα από αυτό το post? Μα συγγνώμη, όταν παίζεις με τη Barcelona πας για να κερδίσεις κάτι? Όχι – απλά πας να ευχαριστηθείς την συμμετοχή – “enjoy the game” που λένε & στο χωριό μου το Monte Carlo… Αν & τώρα που το σκέφτομαι θέλω κάτι…

Ας δουλέψει αυτό το post, σαν συναγερμός, σαν προάγγελος για το τι θα ακολουθήσει, αν η γκόμενα έχει παρόμοια συμπεριφορά. Ειλικρινά εύχομαι μέσα από τις ιστορίες που θα διηγηθώ, να καταφέρω να προειδοποιήσω κάποιους, για το κακό που έρχεται (& δεν το βλέπουν γιατί είναι τυφλωμένοι από έρωτα). Εύλογα κάποιος θα γυρίσει & θα πει, «μπααα η δικιά μου είναι ‘ντάξυ – θα μου ξηγηθεί σπαθί»… Μακάρι λοιπόν η δικιά σου να αποδειχτεί σπαθί, εγώ μιλάω για όλες τις άλλες

Σε αυτό το σημείο βέβαια, θα ήθελα να κάνω & την αυτοκριτική μου. Γιατί δεν μπορεί όλες να είναι σκάρτες & εγώ να είμαι πάντα ο σωστός. Ομολογώ λοιπόν ότι έχω κάνει & εγώ λάθη. Κανείς δεν είναι άσφαλτος (μοναδική Άντζελα), έτσι & εγώ αναγνωρίζω τα λάθη μου. Πότε έκανα λάθος?

Πιστεύω ότι σε 2 περιπτώσεις έχω φερθεί λάθος – ήμουν σκάρτος – & παρόλο που:

-          & στις 2 περιπτώσεις έχω ζητήσει συγνώμη

-          & στις 2 περιπτώσεις μπορώ να δικαιολογήσω την συμπεριφορά μου (την 1^η φορά ήμουν μόλις 21-22 χρονών – την 2^η φορά αν & ήμουν 30, απλά δεν ήμουν έτοιμος)

αυτό δεν αποτελεί δικαιολογία. Έτσι λοιπόν, αν & με τον τρόπο μου, ευθέως ή πλαγίως, έχω ζητήσει συγνώμη, οφείλω για 1 ακόμη φορά να παραδεχτώ ότι λειτούργησα με λάθος τρόπο. Συγχρόνως θα ήθελα να ευχαριστήσω τις 2 αυτές γυναίκες, που με συγχώρεσαν για την συμπεριφορά μου & που τώρα είμαστε αγαπημένα φιλαράκια…

Αρκετά όμως με τα «ζουμιά», πάμε σε όλα αυτά που οι πρώην θα με “μισήσουν” παράφορα. Έχω στο μυαλό μου καμιά 20αριά αυτοτελείς ιστορίες. Κάποιες είναι για γέλια. Κάποιες άλλες είναι προς γνώση & συμμόρφωση. Μερικές ακόμα έχουν στενάχωρη χροιά. Με άλλες πάλι δεν ξέρεις αν πρέπει να βρίσεις ή να λυπηθείς. Υπάρχουν κάποιες που τις διδάχτηκες στην “1^η δημοτικού” αλλά εσύ δεν τις πήρες χαμπάρι, τέλος κάνα-δυο ακόμα σου μοιάζουν τόσο οικίες που νιώθεις ότι πρωταγωνιστής είσαι εσύ.

Ακόμα δεν έχω καταφέρει να τις γράψω όλες, τις έχω όμως όλες καταγεγραμμένες σε τίτλους ώστε να μην ξεχάσω καμία. Παρακάτω, αναφέρονται οι τίτλοι των ιστοριών, για κάθε 1 που θα ολοκληρώνω & θα ποστάρω, θα βάζω & το σχετικό link.

Συγχρόνως στο τέλος της κάθε ιστορίας σαν bonus, αναφέρονται αυτά που ακολούθησαν όπως & η σημερινή κατάσταση της σχέσης μας. Φυσικά & τα ονόματα των γυναικών δεν είναι πραγματικά & αυτό γιατί ο λόγος που γράφω αυτές τις γραμμές δεν είναι γιατί θέλω να τις εκθέσω, αλλά γιατί με αυτό τον τρόπο θέλω να βροντοφωνάξω το παράπονο μου: Δεν ήσουν ειλικρινής μαζί μου!!!

Υς. Την πρόθεση μου να γράψω κάτι τέτοιο, το είχα φανερώσει μόνο σε κάποιο φίλο, που δεν είναι πια μαζί μας. Σίγουρα εκεί που είναι το διαβάζει & γελάει με τα παθήματα μου. Μας λείπεις αδερφέ….

Οι καριόλες της ζωής μου – Περιεχόμενα

-          Ντέμπορα – Πίκρανες τον φαντάρο (τα παιδιά από την Πάτρα)

-          Τζέσικα – Ακόμα περιμένω να με πάρει τηλέφωνο

-          Τζούντι – Και όλο εγώ περίμενα, να σ’ έφερνε 1 πλοίο

Print-Photos-Online.com
Blog.Print-Photos-Online.com
Print-Photos-Online.com/Travel
Gamos-Baptisi-Online.com

Σχόλια (6)

Τζούντι – Και όλο εγώ περίμενα, να σ’ έφερνε 1 πλοίο

19 Ιανουαρίου 2012 στις 10:56 · Κατηγορία Κείμενα, Οι καριόλες της ζωής μου

Πέμπτη: Όλη την εβδομάδα μείναμε μαζί. Από την προηγούμενη Παρασκευή μέχρι & σήμερα, είχα ξεχάσει τι θα πει να μένεις κέντρο & είχα “μετακομίσει” βόρεια στο σπίτι της Πάμελας (κολλητή φίλη της δικιάς μου), όπου μας φιλοξενούσε. Αρχικά μας προσκάλεσε για το Σαββατοκύριακο, γρήγορα όμως το δέσαμε σχοινί – κορδόνι & κάθε βράδυ μετά την δουλεία, έκανα 1 πέρασμα από το σπίτι μου για νέα ρούχα & γρήγορα στα Β.Π. για να συναντήσω τις κοπέλες που εκείνη την εποχή δεν δούλευαν & ήταν όλη μέρα μαζί.

Όμορφα περάσαμε, η Αθήνα είχε ψιλοαδειάσει, όλοι είχαμε την καλύτερη διάθεση (οι διακοπές ήταν προ των πυλών) & με το μωρό μου όλα πήγαιναν φίνα. Δεν ήμασταν μαζί πολύ καιρό, αλλά περνάγαμε αρκετό χρόνο παρέα (είχα βέβαια ρέψει απ’ τα ξενύχτια, πριν τις 3 δεν κλείναμε ποτέ μάτι )

Σήμερα, άργησα λίγο παραπάνω να ανέβω να τις βρω, γιατί έπρεπε να φτιάξω βαλίτσες στο σπίτι.  Αύριο φεύγω για Χανιά, για καλοκαιρινές διακοπές. Η Τζούντι θα έρθει να με βρει στα μέσα της επόμενης εβδομάδας. Όλα είναι κανονισμένα, ξενοδοχεία – αυτοκίνητα – τα πάντα. Βάζω τις βαλίτσες στο αυτοκίνητο, κλειδώνω καλά το σπίτι (θα μείνει κλειστό για μέρες) & ανηφορίζω στο κορίτσι μου. Θα μείνουμε 1 τελευταίο βράδυ μαζί & μετά θα βρεθούμε πάλι στα Χανιά.

Παρασκευή: Ξυπνάω με μεγάλη διάθεση (ποιος πάει διακοπές & δεν έχει κέφι), φιλάω τη Τζούντι που μέσα στον ύπνο της μου λέει «αν προλάβω θα κατέβω από το γραφείο να σε δω πριν φύγεις» & φεύγω τρέχοντας για κέντρο. Η μέρα κυλάει πολύ γρήγορα (τη Τζούντι την πήρε ο ύπνος & ξύπνησε άργα για να κατέβει), έχει απογευματιάσει όταν ο Αλεξέι περνάει να με πάρει. Στο λιμάνι συναντάμε & τον Αχμέτ. Μαζί θα περάσουμε 4-5 μέρες στο νησί, μετά αυτοί θα συνεχίσουν για Μύκονο, ενώ εγώ θα μείνω Χανιά με τη Τζούντι που στο μεταξύ θα έχει έρθει να με βρει.

Σάββατο: Με πήρε κάποια στιγμή αργά τη νύχτα η Τζούντι, αλλά είχαμε πλακωθεί από νωρίς με τη παρέα σε καμιά 20αριά μπίρες στο σαλόνι του πλοίου & δεν αργήσαμε να κλατάρουμε & να γυρίσουμε στη καμπίνα για ύπνο. Φτάσαμε πολύ νωρίς στα Χανιά (06.30) όποτε είπα να μην την πάρω πρωί – πρωί. Της έστειλα 1 sms που την καλημέριζα. Φτάνουμε ξενοδοχείο, τσεκάρουμε δωμάτια (τις πρώτες μέρες θα έμενα με τον Αχμέτ, μετά θα άλλαζα ξενοδοχείο & θα πήγαινα σε καλύτερο με περισσότερα αστέρια – όσα & τα αστέρια του έρωτα μου lool), φοράμε τα μπανιερά μας & τρέχουμε για Φαλάσαρνα.

Η ώρα έχει πάει 17.00, έχουμε φύγει από Φαλάσαρνα, όπου έχουμε περάσει τέλεια (μπίρα Heineken μπουκάλι 500ml – 2,00€!!!!) & λέμε να περάσουμε για 1 πρώτη αναγνωριστική βόλτα από «Ήλιος & Άμμος». Με την Τζούντι ακόμα δεν έχουμε μιλήσει αλλά γενικότερα δεν είναι ότι καλύτερο για αυτήν το πρωινό ξύπνημα. Βέβαια η ώρα είναι περασμένη πια, αποκλείεται να μην έχει ξυπνήσει ακόμα, οπότε & την παίρνω τηλέφωνο, όπου δεν απαντάει.

Έχουμε κατεβάσει αρκετές ακόμα μπίρες (& έχουμε την πρώτη οπτική επαφή με το daimander – inside joke) & αποφασίζουμε να πάμε για φαγητό, όταν το τηλέφωνο χτυπάει. Στην άλλη άκρη της τηλεφωνικής γραμμής είναι η Τζούντι:

-Έλα μωρό μου, καλά ξυπνητούρια, τώρα ξύπνησες? Τι κάνεις?

-Γεια σου Γιάννη, καλά είμαι, έχω ξυπνήσει από νωρίς αλλά έκανα δουλειές & δεν σε πήρα… (με μαζεμένη φωνή)

-& εγώ νόμιζα ότι κοιμόσουν μέχρι αργά… Τι νέα, όλα εντάξει??

-Καλά μωρέ, εγώ τι νέα να έχω, εσύ πες μου τα δικά σου, πως τα περνάς??

-Τέλεια μωρό μου, είναι πολύ ωραία, σήμερα πήγαμε Φαλάσαρνα, είχε τέλεια θάλασσα & τώρα μόλις φύγαμε από «Ήλιος & Άμμος» & πάμε για φαγητό… Μωρό μου είναι πολύ ωραία, θα περάσουμε τέλεια όταν έρθεις!!!

-Εεεε ναι, Γιάννη δεν ξέρω αν θα έρθω…

-Τι εννοείς όταν δεν ξέρεις αν θα έρθεις??? Τι έχουμε κανονίσει?? Αφού εγώ σε περιμένω….

-Εεε δεν ξέρω, δεν νομίζω να έρθω, ίσως είναι καλύτερα να μην έρθω…

-Καλά τώρα πλάκα μου κάνεις έτσι??? Τι εννοείς, ίσως είναι καλύτερα να μην έρθεις???

-Όχι δεν σου κάνω καθόλου πλάκα, δεν ξέρω τι θέλω, είναι καλύτερα πάντως να μην κάνουμε μαζί διακοπές…

……………………

Το πληκτρολόγιο μου (Microsoft original) αδυνατεί να καταγράψει τον διάλογο (τον λες & μονόλογο εύκολα) που ακολούθησε… Τα λόγια ήταν σκληρά & οι αλήθειες μεγάλες… Γυρίζοντας στο αυτοκίνητο, όπου με περίμενε υπομονετικά ο Αχμέτ, σαν από θαύμα δεν έσπασα το ταμπλό της Cayenne του

Μετά από λίγο & ενώ τρώγαμε σκάει το κλασικό sms που λέγαμε: «825.000 συγνώμες που σου κατέστρεψα τις διακοπές μπλα μπλα μπλα»

Back to the future: Από τότε, αν & έχουμε βρεθεί πάρα πολλές φορές (έχουμε κοινές παρέες), δεν έχουμε μιλήσει. Ομολογώ ότι έκανε 1-2 προσπάθειες να με προσεγγίσει αλλά δεν έχω καμία διάθεση & ανάγκη να ξαναμιλήσω σε 1 άνθρωπο που όχι μόνο δεν ήταν ειλικρινής μαζί μου, αλλά προχώρησε ακόμα παραπέρα. Με κορόιδεψε μπροστά στα μάτια μου…

Οι καριόλες της ζωής μου – Περιεχόμενα

-          Ντέμπορα – Πίκρανες τον φαντάρο (τα παιδιά από την Πάτρα)

-          Τζέσικα – Ακόμα περιμένω να με πάρει τηλέφωνο

-          Τζούντι – Και όλο εγώ περίμενα, να σ’ έφερνε 1 πλοίο

Print-Photos-Online.com
Blog.Print-Photos-Online.com
Print-Photos-Online.com/Travel
Gamos-Baptisi-Online.com

Σχόλια

Τζέσικα – Ακόμα περιμένω να με πάρει τηλέφωνο

17 Ιανουαρίου 2012 στις 14:38 · Κατηγορία Κείμενα, Οι καριόλες της ζωής μου

Με τη Τζέσικα γνωριστήκαμε στη δουλεία, στην πραγματικότητα δουλεύαμε πολύ κοντά οπότε όταν την είδα & μου γυάλισε, απευθύνθηκα σε 1 συνάδελφο της που ήξερα, την Καλλιόπη. Η Καλλιόπη προθυμοποιήθηκε να μας γνωρίσει & να μας κάνει το συνοικέσιο. Την ίδια κιόλας εβδομάδα την είχε πάρει από το χέρι & την είχε φέρει στον εργασιακό μου χώρο για 1 πρώτη επαφή. Μετά τα προκαταρκτικά, πρότεινα στις 2 κοπέλες να βρεθούμε κάποια στιγμή & εκτός γραφείου & οι 2 απάντησαν με χαρά πως η ιδέα μου ήταν πολύ καλή (Με φωνή Γκιωνάκη: Τελικά έχω πολύ ωραίες ιδέες ).

Το ραντεβού φιξαρίστηκε για την επόμενη εβδομάδα. Ήμουν σίγουρος (& είναι απόλυτα λογικό) ότι η Καλλιόπη είχε μιλήσει στην Τζέσικα για το ενδιαφέρον μου & εύλογα θεώρησα ότι για να δεχτεί να βγούμε (έστω & με παρέα την Καλλιόπη), έχει την διάθεση τουλάχιστον να με γνωρίσει καλύτερα.

Το πλάνο είχε ως εξής, τελειώνοντας την δουλειά να πεταχτούμε Κολωνάκι για ποτό, όπως & έγινε. Το ποτό όμως φέρνει πείνα & η παρέα συνέχισε με φαγητό στη Γλυφάδα. Το τέλος της βραδιάς, μας βρήκε να ανταλλάσσουμε φιλοφρονήσεις για το πόσο καλά περάσαμε…

Την επόμενη μέρα (Παρασκευή), η Τζέσικα περνάει από το γραφείο για να μου ευχηθεί καλό Σαββατοκύριακο, όταν & της προτείνω να βρεθούμε μέσα στο σ.κ. Με χαρά μου δίνει το τηλέφωνο της & λέμε να μιλήσουμε την επόμενη μέρα για να κανονίσουμε να βρεθούμε.

Πράγματι το Σάββατο το μεσημέρι, την παίρνω τηλέφωνο, όπου κανονίζουμε το πρόγραμμα μας: Η Τζέσικα έχει 1 δουλίτσα να κάνει το μεσημεράκι, εγώ είμαι ελεύθερος το μεσημέρι αλλά έχω 1 δουλειά για αργά το απόγευμα, οπότε ανανεώνουμε το τηλεφωνικό ραντεβού μας για αργότερα ώστε να βρεθούμε το βράδυ.

Έχει πάει 8 το βράδυ, όταν τελειώνω την δουλειά που είχα & καλώ πάλι την Τζέσικα. Εκείνη ευδιάθετη σηκώνει το τηλέφωνο & αμέσως αναθαρρώ, νιώθοντας ότι το περίμενε αυτό το τηλεφώνημα. Σύντομα όμως σκοτεινιάζω όταν μου λέει ότι έχει ήδη κανονίσει κάτι για το βράδυ (μα δεν είπαμε να βγούμε μαζί???)… Όπως & να χει, ανασκουμπώνομαι & την ρωτάω εάν θέλει να βρεθούμε τη επόμενη (Κυριακή). Εκείνη μέσα στη χαρά μου απαντάει πως, θα ήθελε πολύ να βρεθούμε… «Θα σου στείλω sms μόλις ξυπνήσω, όταν σηκωθείς πάρε με να κανονίσουμε» της λέω & την καληνυχτίζω!!

Την επόμενη μέρα κρατάω το λόγο μου & με το που σηκώνομαι, της στέλνω 1 όμορφη καλημέρα & περιμένω να απαντήσει……

Είναι Τσαγκαροδευτέρα & δεν έχω πολύ όρεξη για δουλειά. Είμαι στο Facebook (ήμουν ακόμα στο FB τότε lool) & ανεβάζω status «Χαρά αγνοείται…» αλλά δεν βλέπω να ιδρώνει το αυτί κανενός…

Κάποια στιγμή & ενώ έχει αρχίσει να βραδιάζει, λέω «όχι δεν το παρατάω ακόμα», θα κάνω 1 ακόμα προσπάθεια, οπότε & στέλνω 1 ακόμα sms, με χιουμοριστικό ύφος αλλά & σαφή υπαινιγμό για το χτεσινό φτύσιμο. Παραδόξως η απάντηση έρχεται άμεσα & το περιεχόμενο της με εκπλήσει: «Μα απάντησα χτες στο μήνυμα σου…»

Η δικαιολογία αυτή είναι χιλιοειπωμένη & δεν ξέρω πραγματικά ποιος την έχει εφεύρει. Είναι όμως ότι πιο χαζό μπορεί να απαντήσεις σε κάποιον & θα πρέπει να είναι τουλάχιστον αφελής για να το πιστέψει. Έχω κινητό τηλέφωνο από το 1995 & γνωρίστηκα με την υπηρεσία sms το 1997. Από τότε & μέχρι σήμερα, ποτέ δεν μου έχει τύχει να στείλω sms & να μην φτάσει στον παραλήπτη. Πως γίνεται όμως σε αυτά τα 15 χρόνια, σε τουλάχιστον 10 περιπτώσεις να μην έχω λάβει sms, είναι 1 μυστήριο που ακόμα & η NASA σηκώνει τα χέρια ψηλά.

Δίνω τόπο στην οργή & απαντάω σε ήρεμο τόνο ότι δεν έλαβα ποτέ sms από Τζέσικα & παίρνω την απάντηση: «Είμαι στο gym, θα σε πάρω τηλέφωνο σε λίγο που θα τελειώσω να το συζητήσουμε». Εεεε λοιπόν, όσο πήρε τηλέφωνο όλους εσάς που με διαβάζεται, άλλο τόσο πήρε & μένα…

Έχουν περάσει 4-5 μέρες όταν μου έρχεται 1 sms. Είναι η Τζέσικα & μου γράφει:

«Γεια σου τι κάνεις? Εγώ είμαι πάρα πολύ στενοχωρημένη, μου χάλασε το αμαξάκι μου & δεν ξέρω τι έχει πάθει & τρέχω να το φτιάξω…»

Η απάντηση που της έδωσα???

«Το τηλέφωνο της Express Service άλλαξε. Για περισσότερες πληροφορίες παρακαλώ καλέστε στο….»

Back to the future:Έχουμε βρεθεί δυο – τρεις φορές στο Λουτράκι & έχουμε ανταλλάξει τα τυπικά. Εντύπωση μου έκανε το γεγονός ότι κάποιο καλοκαίρι, είχε τυχαία γνωριστεί με τον αδερφό μου σε νησί των Κυκλάδων & μόλις έμαθε ότι είμαστε αδέρφια, του μίλησε με απαράμιλλο πάθος για μένα, λέγοντας του μάλιστα πόσο κολλημένη είναι με την πάρτη μου….. Μέγας είσαι Κύριε!!!

Οι καριόλες της ζωής μου – Περιεχόμενα

-          Ντέμπορα – Πίκρανες τον φαντάρο (τα παιδιά από την Πάτρα)

-          Τζέσικα – Ακόμα περιμένω να με πάρει τηλέφωνο

-          Τζούντι – Και όλο εγώ περίμενα, να σ’ έφερνε 1 πλοίο

Print-Photos-Online.com
Blog.Print-Photos-Online.com
Print-Photos-Online.com/Travel
Gamos-Baptisi-Online.com

Σχόλια (4)

Ντέμπορα – Πίκρανες τον φαντάρο (τα παιδία από την Πάτρα)

17 Ιανουαρίου 2012 στις 14:35 · Κατηγορία Κείμενα, Οι καριόλες της ζωής μου

Πίσω στα μακρινά ’90 & ο έρωτας μου χτυπάει την πόρτα, ενώ είμαι ντυμένος στα χακί & ακόμα βρίσκομαι στην Αθήνα για να πάρω ειδικότητα. 1 βράδυ στο Λουτράκι γνωρίζω τη Ντέμπορα & αμέσως γινόμαστε ζευγάρι.

Οι μέρες περνούν & η σχέση μας είναι τέλεια, καθώς δεν πατάω το πόδι μου στο στρατόπεδο & περνάμε αρκετές ώρες μαζί. Κάποια στιγμή όμως έρχεται η μετάθεση να με επαναφέρει στη πραγματικότητα.

Στην Ξάνθη οι «παλιοί» με περιμένουν με άγριες διαθέσεις, αλλά το μόνο που με κρατάει στη ζωή είναι η υπόσχεση της καλής μου, ότι θα ανέβει πολύ σύντομα να με δει. Έτσι & εγώ, κάνω συνεχόμενες υπηρεσίες προκειμένου να μαζέψω τις εξόδους μου, για το 3ήμερο που θα έρθει το μωρό μου να με δει.

Μάταια ο άμοιρος ξενυχτάω στο Κ.ΕΠΙΚ. κάνοντας διπλοβάρδιες, το Ντεμποράκι μου ανακοινώνει ότι τελικά δεν θα τα καταφέρει να έρθει να με δει. Λένε ότι, αν κάτι σου αρέσει στην πολιτική ζωή, στον στρατό το ερωτεύεσαι. Κάπως έτσι & εγώ την πάτησα, οπότε έβαλα λυτούς & δεμένους, προκειμένου να κατέβω το συντομότερο δυνατόν στην Αθήνα με άδεια.

Πετυχαίνοντας 1 μικρό θαύμα (καθώς κατάφερα να πάρω άδεια 1 μήνα αφού είχα ανέβει στην μονάδα), νιώθω ότι τίποτα δεν μπορεί να με κρατήσει μακρυά από τον έρωτα μου. Όλα έχουν κανονισθεί, είμαι έτοιμος να κατέβω με την απογευματινή πτήση & το μωρό μου θα με παραλάβει από το Ελληνικό (πω πω φαντάσου για τι εποχές μιλάμε, ακόμα προσγειωνόμασταν στο Ελληνικό ).

Το μυαλό μου έτρεχε με 1000 στροφές, έπλαθα απίστευτα σενάρια με πρωταγωνιστές εμένα & το μωρό. Στο μυαλό μου υπήρχε η εικόνα του αεροδρομίου & εγώ σαν άλλος Βουτσάς να τρέχω σαν παιδαρέλι να αγκαλιάσω με πάθος την Μάρθα Βούρτση, που & αυτή ερχόταν χοροπηδώντας προς το μέρος μου loool….

Ήμουν στο ταξί καθ οδόν για το αεροδρόμιο της Καβάλας, όταν το τηλέφωνο χτυπάει:

«Έλα μωρό μου, στο ταξί είμαι, πάω να πάρω το αεροπλάνο για να έρθω κοντά σου.. μα καλά, τι σου συμβαίνει… Τι, δεν αισθάνεσαι πολύ καλά?? Τι έχεις ακριβώς??? Ορίστεεε?? Δεν θα τα καταφέρεις να έρθεις να με πάρεις??? Εεε καλά μωρό μου χαλάρωσε & θα τα πούμε όταν γυρίσω από κοντά»

Κάπου εκεί το όνειρο άρχιζε να γίνεται εφιάλτης… Εκεί δεν χρειάζεται να είσαι μάγος ή να έχεις ανεπτυγμένο το ένστικτο της διαίσθησης για να καταλάβεις ότι κάτι δεν πάει καλά & όμως εγώ αρνούμουν να το πιστέψω. Φτάνοντας στο σπίτι, επιχειρώ να μιλήσω με τη Ντέμπορα αλλά μάταια… Δεν καταφέρνω τίποτα & τότε αρχίζω να καταλαβαίνω ότι το παραμύθι τελείωσε… Οι σκηνές που εξελίχτηκαν κατά την διάρκεια της παραμονής μου στην Αθήνα, δεν με κολακεύουν (ζητώ συγνώμη & εγγράφως από τη Ντέμπορα για 1 ακόμα φορά για την συμπεριφορά μου), αλλά ειλικρινά δεν μπορούσα να ελέγξω τον εαυτό μου…

Αυτή ήταν η πρώτη φορά που με κορόιδεψε γυναίκα. Από τότε το έργο έχει επαναληφθεί πολλές φορές. Πραγματικά πιστεύω ότι η απορία που έχω δεν θα απαντηθεί ποτέ. Η απορία δεν είναι «γιατί με παράτησε η Ντέμπορα, αλλά γιατί με δούλεψε???». Γιατί η απάντηση στο «γιατί με παράτησε η Ντέμπορα» είναι πολύ απλή… απλά έπαψε να με γουστάρει. Ποτέ όμως δεν μπόρεσα να καταλάβω & ούτε πρόκειται, για ποιο λόγο η Ντέμπορα & η κάθε Ντέμπορα που έχω γνωρίσει, δεν είχε το θάρρος όταν ένιωσε ότι δεν της βγαίνει, να γυρίσει να μου το πει. Γιατί προτίμησε να με βλέπει να αεροβατώ, να κάνω «τα πάντα» γι’ αυτή, να κινώ γη & ουρανό για να τη δω, αντί να γυρίσει & να μου πει ξεκάθαρα, «τέλος ρε φίλε, δεν πάει άλλο». Όποιος μου λύσει αυτή την απορία θα μάθει ποια είναι η Ντέμπορα…

Back to the future:Με την Ντέμπορα μετά από 2-3 χρόνια & ύστερα από αμοιβαίες εξηγήσεις, τα ξαναβρήκαμε (λέγε με απωθημένο). Πολύ γρήγορα όμως ξαναχωρίσαμε, για να τα ξαναφτιάξουμε για κάτι μέρες & να χωρίσουμε οριστικά. Μετά από χρόνια ξανανταμώσαμε & πλέον είμαστε αγαπημένοι φίλοι.

Οι καριόλες της ζωής μου – Περιεχόμενα

-          Ντέμπορα – Πίκρανες τον φαντάρο (τα παιδιά από την Πάτρα)

-          Τζέσικα – Ακόμα περιμένω να με πάρει τηλέφωνο

-          Τζούντι – Και όλο εγώ περίμενα, να σ’ έφερνε 1 πλοίο

Print-Photos-Online.com
Blog.Print-Photos-Online.com
Print-Photos-Online.com/Travel
Gamos-Baptisi-Online.com

Σχόλια