Πίσω στα μακρινά ’90 & ο έρωτας μου χτυπάει την πόρτα, ενώ είμαι ντυμένος στα χακί & ακόμα βρίσκομαι στην Αθήνα για να πάρω ειδικότητα. 1 βράδυ στο Λουτράκι γνωρίζω τη Ντέμπορα & αμέσως γινόμαστε ζευγάρι.

Οι μέρες περνούν & η σχέση μας είναι τέλεια, καθώς δεν πατάω το πόδι μου στο στρατόπεδο & περνάμε αρκετές ώρες μαζί. Κάποια στιγμή όμως έρχεται η μετάθεση να με επαναφέρει στη πραγματικότητα.

Στην Ξάνθη οι «παλιοί» με περιμένουν με άγριες διαθέσεις, αλλά το μόνο που με κρατάει στη ζωή είναι η υπόσχεση της καλής μου, ότι θα ανέβει πολύ σύντομα να με δει. Έτσι & εγώ, κάνω συνεχόμενες υπηρεσίες προκειμένου να μαζέψω τις εξόδους μου, για το 3ήμερο που θα έρθει το μωρό μου να με δει.

Μάταια ο άμοιρος ξενυχτάω στο Κ.ΕΠΙΚ. κάνοντας διπλοβάρδιες, το Ντεμποράκι μου ανακοινώνει ότι τελικά δεν θα τα καταφέρει να έρθει να με δει. Λένε ότι, αν κάτι σου αρέσει στην πολιτική ζωή, στον στρατό το ερωτεύεσαι. Κάπως έτσι & εγώ την πάτησα, οπότε έβαλα λυτούς & δεμένους, προκειμένου να κατέβω το συντομότερο δυνατόν στην Αθήνα με άδεια.

Πετυχαίνοντας 1 μικρό θαύμα (καθώς κατάφερα να πάρω άδεια 1 μήνα αφού είχα ανέβει στην μονάδα), νιώθω ότι τίποτα δεν μπορεί να με κρατήσει μακρυά από τον έρωτα μου. Όλα έχουν κανονισθεί, είμαι έτοιμος να κατέβω με την απογευματινή πτήση & το μωρό μου θα με παραλάβει από το Ελληνικό (πω πω φαντάσου για τι εποχές μιλάμε, ακόμα προσγειωνόμασταν στο Ελληνικό ).

Το μυαλό μου έτρεχε με 1000 στροφές, έπλαθα απίστευτα σενάρια με πρωταγωνιστές εμένα & το μωρό. Στο μυαλό μου υπήρχε η εικόνα του αεροδρομίου & εγώ σαν άλλος Βουτσάς να τρέχω σαν παιδαρέλι να αγκαλιάσω με πάθος την Μάρθα Βούρτση, που & αυτή ερχόταν χοροπηδώντας προς το μέρος μου loool….

Ήμουν στο ταξί καθ οδόν για το αεροδρόμιο της Καβάλας, όταν το τηλέφωνο χτυπάει:

«Έλα μωρό μου, στο ταξί είμαι, πάω να πάρω το αεροπλάνο για να έρθω κοντά σου.. μα καλά, τι σου συμβαίνει… Τι, δεν αισθάνεσαι πολύ καλά?? Τι έχεις ακριβώς??? Ορίστεεε?? Δεν θα τα καταφέρεις να έρθεις να με πάρεις??? Εεε καλά μωρό μου χαλάρωσε & θα τα πούμε όταν γυρίσω από κοντά»

Κάπου εκεί το όνειρο άρχιζε να γίνεται εφιάλτης… Εκεί δεν χρειάζεται να είσαι μάγος ή να έχεις ανεπτυγμένο το ένστικτο της διαίσθησης για να καταλάβεις ότι κάτι δεν πάει καλά & όμως εγώ αρνούμουν να το πιστέψω. Φτάνοντας στο σπίτι, επιχειρώ να μιλήσω με τη Ντέμπορα αλλά μάταια… Δεν καταφέρνω τίποτα & τότε αρχίζω να καταλαβαίνω ότι το παραμύθι τελείωσε… Οι σκηνές που εξελίχτηκαν κατά την διάρκεια της παραμονής μου στην Αθήνα, δεν με κολακεύουν (ζητώ συγνώμη & εγγράφως από τη Ντέμπορα για 1 ακόμα φορά για την συμπεριφορά μου), αλλά ειλικρινά δεν μπορούσα να ελέγξω τον εαυτό μου…

Αυτή ήταν η πρώτη φορά που με κορόιδεψε γυναίκα. Από τότε το έργο έχει επαναληφθεί πολλές φορές. Πραγματικά πιστεύω ότι η απορία που έχω δεν θα απαντηθεί ποτέ. Η απορία δεν είναι «γιατί με παράτησε η Ντέμπορα, αλλά γιατί με δούλεψε???». Γιατί η απάντηση στο «γιατί με παράτησε η Ντέμπορα» είναι πολύ απλή… απλά έπαψε να με γουστάρει. Ποτέ όμως δεν μπόρεσα να καταλάβω & ούτε πρόκειται, για ποιο λόγο η Ντέμπορα & η κάθε Ντέμπορα που έχω γνωρίσει, δεν είχε το θάρρος όταν ένιωσε ότι δεν της βγαίνει, να γυρίσει να μου το πει. Γιατί προτίμησε να με βλέπει να αεροβατώ, να κάνω «τα πάντα» γι’ αυτή, να κινώ γη & ουρανό για να τη δω, αντί να γυρίσει & να μου πει ξεκάθαρα, «τέλος ρε φίλε, δεν πάει άλλο». Όποιος μου λύσει αυτή την απορία θα μάθει ποια είναι η Ντέμπορα…

Back to the future:Με την Ντέμπορα μετά από 2-3 χρόνια & ύστερα από αμοιβαίες εξηγήσεις, τα ξαναβρήκαμε (λέγε με απωθημένο). Πολύ γρήγορα όμως ξαναχωρίσαμε, για να τα ξαναφτιάξουμε για κάτι μέρες & να χωρίσουμε οριστικά. Μετά από χρόνια ξανανταμώσαμε & πλέον είμαστε αγαπημένοι φίλοι.

Οι καριόλες της ζωής μου – Περιεχόμενα

-          Ντέμπορα – Πίκρανες τον φαντάρο (τα παιδιά από την Πάτρα)

-          Τζέσικα – Ακόμα περιμένω να με πάρει τηλέφωνο

-          Τζούντι – Και όλο εγώ περίμενα, να σ’ έφερνε 1 πλοίο

Print-Photos-Online.com
Blog.Print-Photos-Online.com
Print-Photos-Online.com/Travel
Gamos-Baptisi-Online.com